Cinema

پروژه جادوگر بلر

rjhp — Wed, 04 Nov 2009 11:59:51 GMT

نام فیلم : پروژه جادوگر بلر

کارگردان : دانیل مایریک ، ادوارد سانچز

بازیگران : هیتر داناهیو ، مایکل ویلیامز ، باب گریفین ، جیم کینگ

خلاصه داستان : در اکتبر 1994 سه دانشجوی فیلمساز ، به برکیتزویل در حوالی مریلند می روند

که پیش تر بلر نام داشت. هدف آنها ساختن فیلمی درباره افسانه جادوگر آن منطقه برای پروژه

پایان سال تحصیل است...

سه دوست ، یک دوربین ، جنگلی بی پایان و سرد

قبل از آنکه به خود فیلم بپردازم باید درباره تاثیرات آن صحبت کنم. فیلم پروژه جادوگر بلر انقلابی بود

در سینما هم از لحاظ تکنیک و هم از لحاظ گویش داستانی و به نوعی احیا کننده سینمای ترسناک

(نه به معنی مبتذل کلمه) و کم کم آن هیولاهای مسخره و کم رمق این ژانر که از مد افتاده بودند و

این ژانر به جای اینکه تماشاگر رابترساند به نوعی او را به خنده می انداخت اما این فیلم تمام قواعد

ژانر را شکست راه فرعی که برای جلب مخاطب استفاده کرد به خوبی به ثمر نشست و تبدیل به

اثری یگانه و فوق العاده شد.

در اینکه فیلم بیننده را از صندلی اش هنگام تماشا جدا می کند و به درون خودش می برد هیچ

شکی نیست. فیلم پروژه جادوگر بلر به قدری ماهرانه با مخاطبش ارتباط برقرار می کند که بعد از

چندین دقیقه که از مدت زمان آن می گذرد تماشاگر در اینکه دارد یک فیلم سینمایی می بیند یا

مستند به کلی شک می کند و کاملا آن احساس سرما و ترس درون فیلم به او منتقل می شود.

تکنیک دوربین روی دست کاملا در فیلم جواب می دهد و این تکنیک در سراسر فیلم در پیشبرد

هدف کمک می کند ، استفاده نکردن از موسیقی نیز در انتقال حس مستند گونه کل ماجرا نکته

مهمی بوده که کارگردانان آن را به خوبی متوجه شده اند.

حرکت های دوربین برعکس نمونه های اغراق شده دیگر فیلم ها اصلا آزار دهنده نشان نمی دهد

(چون به جا از آن استفاده شده) ، طراحی صحنه در حس بی انته بودن جنگل کاملا موثر است ،

بازی سه بازیگر اصلی در خود کمترین اغراقی ندارد که اگر اینطور بود موقعیت کل فیلم به خطر می افتاد.

این فیلم خیلی بهتر از فیلم هایی است که می خواهند زورگی به تماشاگر حس مستندوار بودن

بدهد عمل می کند و در مرتبه خیلی بالاتری نسبت به آنها قرار می گیرد.

داستان استریت

rjhp — Wed, 21 Oct 2009 16:26:38 GMT

نام فیلم : داستان استریت

کارگردان : دیوید لینچ

بازیگران : ریچارد فارنزوورت ، سیسی اسپیک ، هری دین استنتن ، اورت مگیل

خلاصه داستان : آلوین ری استریت پیر مرد هفتاد و سه ساله ای اهل لونز ایالت آیوا ، وقتی

میفهمد برادرش در بستر مرگ است ، می خواهد برای آخذین بار او را ببیند. اما چشم هایش ضعیف تر

از آن است که تواند رانندگی کند. سرانجام آلوین با ک جور ماشین چمن زنی سفر خود را آغاز می کند.

چه چیزی باعث میشه یه پیرمرد 73 ساله ، 317 مایل رو با یک ماشین چمن زنی طی کنه؟

خودش جایی از فیلم میگه که این کار رو برای زیر پا گذاشتن غرورش انجام میده ، البته این پاسخ

قانع کننده ای است اما می توان به فراتر از آن هم فکر کرد به نظر من او (آلوین استریت) این کار را

برای عشق به جاده ، عشق به بودن و آن تک لحظه خنده برادرش انجام داده است.

در طول سفر آلوین با آدم های مختلفی بر می خورد ( آن دختر که از خانه فرار کرده ، آن

جوان های دوچرخه سوار ، آن زن و شوهر مهربان ، آن پیرمرد که مثل خودش در جنگ بوده ، آن

دو قلوهای تعمیرکار ، آن کشیش و دست آخر برادرش ...) که هریک از آنها می توانند با اندازه خود

آلوین مصیبت کشیده باشند و دیوید لینچ چه عالی در همان زمان های کمی که با این

شخصیت های فرعی رو به رو هستیم یک حس نزدیکی و درک کردن آنها را برای تماشاگر ایجاد می کند.

اما خود من به شخصه با دختر آلوین یعنی رز خیلی راحت ارتباط برقرار کردم ، آن نگاه های

معصومانه ، آن لکنت زبان به یاد ماندنی و آن خنده های ریزش هنگامی که پدر به او می گوید که

می تواند 100 سال زندگی کند.

در کل در این فیلم هیچ شخصیت سخت و دشواری وجود ندارد که نتوان با او ارتباط برقرار کرد.

داستان و روند فیلم به قدری مجذوب کننده و زیباست که تماشاگر را محو تماشای خود می کند.

استفاده از موسیقی متن در هنگام حرکت در جاده به زیبایی صورت گرفته.

سکانس پایانی ( که واقعا جز بهترین سکانس های سینماست!) در خود نوعی شور و عشق را

پنهان کرده که واقعا تماشاگر را از دیدن این فیلم عالی راضی می کند.

سکانس اعتراف به کشتن یک سرباز خودی در کافه هیچگاه از یاد نمی رود.

وقتی تیتراژ انتهایی فیلم می آید ذهنت مشغول خیلی چیزهاست ، رز که کنار پنجره در فکر

بچه هایش است ، آن زن که گوزن ها را زیر می گرفت آیا باز هم بلایی سر گوزن هایی که

دوستشان داشت می آورد ، آیا آن دختر تنها به پیش خانواده اش باز می گردد و آیا باز لایل و آلوین با

هم نظاره گر آسمان پر ستاره می شوند...

.........................................................................................................................

این هم متن ترانه جدید استاد محسن نامجو با نام "دهه شصت" البته موقع خوندنش مدام

صدای محسن نامجو رو تو ذهنتون تداعی کنید تا حسابی کیفور بشید:

روزی که خرید مادر کیف مدرسه، قرمز، چمدانی، کلاس اول، با کلید
روزی که سخت حل می ‌شد اصل هندسه، دبیر همدانی، صد کاروان شهید
روزی که مُرد خواهد جان بچگی
روزی که حسرت واجبست بر تو، پای نشئگی

روزی که رفت بر باد

روزی که داد بر باد

شهر کلان که روزی، علی‌آباد باد

روزی که رفت از یاد

روزی که ماند در یاد

تا باد چنین باد، داد و بیداد که تا باد چنین باد

روزی که خط‌کش تصویری شکست میانه‌ی تنبیه

روزی که زنگ خانه‌ ها صوراسرافیل بود

روز درک تضاد، تبعیض، تفاخر، ترجیح

روز لکه‌ی آب شور چشمت بر غلط دیکته

روزی که رفت از یاد

روزی که ماند در یاد

شهر کلان که روزی باد، علی‌آباد

روز حسرت یک بارفیکس در ذهن لاغر بازو

روز حسرت یک یار فیکس بودن در تیم مدرسه

روز اشاعه‌ی سخنان نوآموخته

روز تعریف پرهیجان فیلم هندی

روزی که رید بر تو دختر همسایه

روزی که درّید پدرت را کشور همسایه

روزی که مرگ از در بسته، ز پنجره تو آمد

روزی که دو کانال بود، یک به جنگ می‌رفت، از دو «واتو واتو» آمد

روزی که رفت بر باد

روزی که ماند در یاد

شهر کلان که روزی، علی‌آباد باد

روزی که رهبر، نوجوان تانک‌خورده بود

روزی که آستین کوتاه، لگد میان گرده بود

روزی که ریش

روزی که زیر بغل پاره

روزی که یخه از فرط ایمان چرک بود

روزی که داگلاس هنوز مایکل نبود، کِرک بود

روزی که رفت از یاد

روزی که ماند در یاد

شهر کلان که روزی، علی‌آباد باد

روزی که چمران بر پارک‌وی آرام خسبید

روزی که فوزیه در کربلا شد شهید

روزی که شاه رفت، جمهوری یک‌بانده شد

روزی که تنها راه آزادی از انقلاب بود

روزی که مهتاب بود، سراب بود، سراب ناب بود

آن نوشابه که هشت‌ساله کنار حضرت معصومه خوردم‌اش، مادر خریده بود

سبز بود، سون‌آپ بود

روزی که شهوت هنوز در حومه‌ی شهر بود

روزی که در استعاره‌ی فلک، قطره بحر بود

روزی که دنیا تمام می‌شد، هر هفته جمعه‌ها غروب

روزی که آخرین لذت، «گزارش هفتگی» بود

روزی که رفت از یاد

روزی که ماند در یاد

شهر کلان که روزی، علی‌آباد باد

روزی که سرد بود

حرام شطرنج و تخت‌نرد بود

تنها حلال باری این رنگ و روی زرد

تنها حلال افیون و گرد بود

روزی که پایان بود، پادگان بود

تهران نبود، خیابان دشت آزادگان بود

طراحی کتکولریتس، قدسی قاضی نور

خشم شدید برف ‌روب فقیر، روح جهان کارگری، پله‌ی عبور

انگشت یخ ‌زده‌ی پسر روزنامه‌ فروش

یخ شکسته با اشاره‌ی انگشت

عقده به تیراژ پنج ‌هزار تا

از آسمان میکروفن می ‌بارید جبراً

گوساله هم یکی را بلعید سهواً

«دختر به‌نام نل»

در های و هوی شهر

در جستجوی عدن ابد، پارادایس بود

در پشت موی ریخته بر چشم، برادرش

یا موهای منفصل از گردن پدربزرگ

در لای چرخ کالسکه

در لای عین چرخ کالسکه

در لای چرخش عین عاج چرخ کالسکه

در لای چرخ چرخش این همه بازی روزگار

بسی رنج بردیم در این سال سی

که رنج برده باشیم فقط، مرسی مرسی مرسی مرسی

مرد سوم

rjhp — Mon, 05 Oct 2009 12:12:18 GMT

نام فیلم : مرد سوم

کارگردان : کارول رید

بازیگران : جوزف کاتن ، استاد اورسن ولز ، آلیدا والی ، ترور هوارد

خلاصه داستان : در روزهای پس از جنگ جهانی دوم ، یک نویسنده آمریکایی داستان های عامه

پسند وسترن به نام های مارتینز به دعوت دوستش هری لایم به وین اشغال شده می رود ، اما

به محض ورود می شنود که هری در یک تصادف اتوموبیل کشته شده است ...

کار درست کدام است ؟؟؟ خیانت یا عدالت ؟؟؟

این شاهکار مسلم از آن دست فیلم هایی است که کافیست برای هر کدام از سکانس هایش

شیفته اش شد ، چرا اینقدر راه دور برویم ، مگر می شود

سینما دوستی فقط برای اینکه 20 دقیقه استاد اورسن ولز را ببیند ، این فیلم را از دست بدهد؟

نابغه سینما ( اورسن ولز ) در این فیلم به همه نشان می دهد که نه تنها در کارگردانی و

فیلمنامه نویسی استاد و خبره است بلکه در فن بیان و حالات صورت که در بازیگری جز ارکان اصلی

است نیز بی رقیب جلوه می کند.

گویی هر دیالوگی از او (اورسن ولز) در سراسر فیلم بیان می شود گوهر جاودانه ای در تاریخ

سینماست.

به طور مثال آن حرکت نرم دوربین هنگامی که او و کاتن از چرخ و فلک پیاده می شوند و تصویر بسیار

آرام به صورت او نزدیک می شود و او می گوید : " در ایتالیا 30 سال تحت حکومت خانواده بورژوا

همه جا قتل و وحشت و خونریزی بوده ولی میکل آنژ هم به وجود اومد یا لئوناردو داوینچی و یا در

سوییس محبت برادرانه. اما 500 سال موکراسی و صلح که بعد از اونها بوده چی اورد؟ فقط

ساعت سوییسی!"و یا هنگامی که در آن چرخ و فلک که گویی داستان زندگی خود هری لایم (ولز)

هم بی شباهت به آن نیست وقتی از داخل اتاقک چرخ و فلک به بیرون نگاه می کند و می گوید :

"دیگه این دنیا واسه قهرمانی نیست ، قهرمان مال داستان هاست" و ...

حضور ولز در نقش جاودانه هری لایم به قدری قدرتمند است که بازی همه بازیگران را تحت شعاع قرار

می دهد ، حتی در هنگامی که در تصویر حضور ندارد گویی سنگینی وجودش در سراسر فیلم حس

می شود به گونه ای که حتی هیبت او از دور هم تمام صحنه را می پوشاند !

فیلم مرد سوم به قدری خوب و درست پرداخت شده که حتی اگر از عنصر موثری مثل ولز هم

فاکتور بگیریم باز هم حرف های زیادی برای گفتن دارد.

کارول رید به همراه تصویر بردارش به قدری استادانه وین بعد از جنگ را نشان می دهد که تا مدت ها

در یاد می ماند ، شهری زنده اما آشفته با خرابه هایش و پلیس هایی که حتی خود نمی دانند

چه مقرراتی دارند با آن تصاویر کج و قاب های غیر طبیعی اش وحشت حاکم در سراسر فیلم را به

نحو احسن به تماشاگر منتقل می کند و موسیقی تمام نشدنی نیز به خوبی در این امر تماشاگر

را همراهی می کند.

اما باز هم با همه این اوصاف تصور فیلم مرد سوم بدون اورسن ولز به هیچ عنوان قابل درک

نیست هنگامی که با زبانش می گوید : " هنوز هم به خدا اعتقاد دارم ، پیر مرد" اما گویی این جمله را

با چشمانش بیان می کند.

.................................................................................................................

اینم یه آهنگ از استاد بزرگ موسیقی باب دیلن حتما دانلودش کنید موضوع این آهنگ

(البته از نظر من با موضوع فیلم مرد سوم خیلی شباهت ها دارد) دانلود نکنی از دستت رفته

متن ترانه:

Blowin In The Wind

How many roads must a man walk down
Before you call him a man?
Yes, n how many seas must a white dove sail
Before she sleeps in the sand?
Yes, n how many times must the cannon balls fly
Before theyre forever banned?
The answer, my friend, is blowin in the wind,
The answer is blowin in the wind.

How many years can a mountain exist
Before its washed to the sea?
Yes, n how many years can some people exist
Before theyre allowed to be free?
Yes, n how many times can a man turn his head,
Pretending he just doesnt see?
The answer, my friend, is blowin in the wind,
The answer is blowin in the wind.

How many times must a man look up
Before he can see the sky?
Yes, n how many ears must one man have
Before he can hear people cry?
Yes, n how many deaths will it take till he knows
That too many people have died?
The answer, my friend, is blowin in the wind,
The answer is blowin in the wind.

دانلود با حجم670کیلوبایت

آیداهوی تمام نشدنی من

rjhp — Sat, 26 Sep 2009 20:12:18 GMT

سلام دوستان ...

امروز شماره ۴۰۰ مجله فیلم رو گرفتم ، از اون شماره ها بود که وقتی میشینی پاش از اول تا آخرش

رو یه نفس میخونی بدون اینکه گذر زمان رو احساس کنی...

این ویژه نامه مجله فیلم درباره بهترین فیلم های عمر منتقدان ایرانی بود و کلی لذت داشت خوندنش

همراه با تعجب و خیلی چیزهای دیگه و مثل همیشه خواندن این فهرست ها جذاب است ...

راستش من وقتی مجله رو گرفتم بدون اتلاف وقت به سمت خونه دویدم ، رفتم تو اتاق در رو قفل

کردم ، آهنگ های محسن نامجو رو گذاشتم و شروع کردم به خوندن فهرست منتقد ها و دنبال

یک اسم بودم ، آیداهوی خصوصی من...

وقتی برای بار دوم تمام فهرست ها رو چک کردم یه حالی داشتم ، این فیلم جزء فیلم های مورد

علاقه هیچ کدام از منتقد ها نبود ، نه جزء ده تا ، نه بیست ها ، و نه صدتا ...

همون موقع داشت موسیقی (( زلف در باد )) نامجو پخش میشد ، رفتم تو خیال و به این فکر کردم

کاشکی منم یه روز یه منتقد بزرگ بشم و تو این مجله ها راهم بدن و توی این نظر سنجی ها

اون وقت داد میزنم و میگم من عاشق آیداهوی خصوصی من هستم ولی چه فایده ، افسانه ها

زیبا هستند زیرا واقعیت ندارند واقعیت زیبا نیست ...

اینم لیریک موسیقی فیلم آیداهو :

Deep night, stars in the sky above
Moonlight, lighting our place of love
Night winds seem to have gone to rest
Two eyes, brightly with love are gleaming
Come to my arms, my darling, my sweetheart, my own
Vow that you'll love me always, be mine alone

Deep night, whispering trees above
Kind night, bringing you nearer, dearer and dearer
Deep night, deep in the arms of love

Come to my arms, my darling, my sweetheart, my own
Vow that you'll love me always, and be mine alone

Deep night, whispering trees above
Kind night, bringing you nearer, dearer and dearer
Deep night, deep in the arms of love

پرتقال کوکی

rjhp — Tue, 22 Sep 2009 15:46:20 GMT

نام فیلم : پرتقال کوکی

کارگردان : استنلی کوبریک

بازیگران : مالکوم مک داول ، پاتریک مگی ، مایکل بیتس

خلاصه داستان : انگلستان آینده. چند جوان خلافکار ، به رهبری ا لکس ،

شب ها را با اعمال غیر قانونی می گذرانند. پس از چندی میان اعضای گروه اختلاف پیش می آید

و دوستان ا لکس به او خیانت می کنند. ا لکس دستگیر

می شود و در زندان برای کوتاه شدن مدت اسارت حاضر می شود مورد آزمایش های روحی و روانی

قرار گیرد ...

خشن باش یا به سختی بمیر ...

شاید کوبریک تنها جایی را که می توانست آن فضای وهم آلود و سنگین فیلمش را به خوبی از آب

در بیاورد همین لندن همیشه مه گرفته بود.

فیلم از لحاظ داستانی و تحول شخصیت دارای سه قسمت است ، قسمت اول تمام بزن بکوب های

الکس و دوستانش است همراه با مقادیر زیادی س . ک . س و خشونت ، قسمت دوم از به

زندان رفتن الکس شروع می شود و تا آن آزمایشات وحشتناک ادامه پیدا می کند و قسمت پایانی نیز

بعد از بند آزاد شدن ا لکس است که خشونت این بخش از ابتدای فیلم هم بیشتر و عیان تر است.

قوی ترین بخش های فیلم نیز در همان قسمت پایانی است که میتوان به طور مثال به آن

سکانس های تاثیر گذار که پیر مردها در پارک به سر ا لکس میریزند و سپس دوستان روان پریشش را

در هیبت پلیس می یابد اشاره کرد.

ضعیف ترین بخش های فیلم نیز در قسمت دوم فیلم است که دارای دیالوگ ها وسکانس های زائد

زیادی است که در صورت یک تدوین خشن خیلی بهتر از کار در می آمد.

کوبریک در این اثرش نیز باز وسواس خودش را در تصاویر نشان می دهد و با لنزهای مخصوص چه

صحنه های تاثیر گذاری را ثبت می کند.

در آخر که فیلم به پایان می رسد تماشاگر به این می اندیشد که کدام ا لکس بهتر است و آیا اگر

قرار باشد همه اراذل و اوباش را بر زیر تیغ آن آزمایشات وحشتناک آن وقت نباید این آزمایشات روی

همه افراد جامعه صورت پذیر؟؟!!

و آیا کدام یک از شخصیت های دو گانه ا لکس مریض است؟ بی گمان دومی !

فیلم پرتقال کوکی شاید جز فیلم های محبوبم نباشد اما ارزشش برای من خیلی زیاد است زیرا دیدم

را نسبت به جامعه و برخورد با آدم ها تا حدودی تغییر خواهد داد.

سمفونی های ناب بتهوون نیز به زیبایی در فیلم خود نمایی می کند.

راستی رفقا من هر چی فکر کردم نتونستم بفهمم چرا اسم این فیلم پرتقال کوکی

گذاشته شده اگه شما اطلاعاتی در این زمینه دارید بنده رو بی نصیب نگذارید.

............................................................................................

دوستان عزیز همیشه یکی از آرزوهایم این بوده که در وبلاگ به اصلاح سینمایی ام مطلبی درباره

استاد و نابغه مسلم سینما اورسن ولز بنویسم اما صد حیف کهقلممم برای نوشتن درباره اش

نمی رود شاید هنوز آماده نوشتن درباره او و شاهکارهایش نشده ام...

بازیگری که دوستش دارم و به او احترام می گذارم ...

rjhp — Tue, 01 Sep 2009 23:28:18 GMT

ریور جود فینیکس (‎River Jude Phoenix ‏) ‏ (23 اوت، ۱۹۷۰ – ۳۱ اکتبر ۱۹۹۳) بازیگر آمریکایی کاندید اسکار بود. او زندگی حرفه‌ای بسیار کوتاهی داشت، چون در بامداد هالووین ۱۹۹۳ بر اثر مصرف بیش از حد هروئین و کوکایین در سن ۲۳ سالگی درگذشت. ریور، برادر یاکین فینیکس بود.
گذشته
او با نام ریور جود باتم (به انگلیسی: ‎River Jude Bottom ‏) ‏در متولیوس ایالت اورگان در پنج مایلی مادراس به دنیا آمد. اسم کوچک او (ریور به معنی رودخانه) از رود رمان سیذارتا اثر هرمان هسه گرفته شده است و اسم وسطش (جود) از آهنگ هی جود گروه بیتلز می‌آید.
مادرش آرلین شارون، زادهٔ منطقهٔ برانکس نیویورک بود و از خانواده‌ای یهودی و روس و پدرش، جان لی باتم، از خانواده‌ای کاتولیک ولی شخصاً غیرمذهبی بود و اهل فونتانای کالیفرنیا.
در ۱۹۶۸، مادر ریور خانواده‌اش را ترک کرد و به کالیفرنیا رفت و در آن‌جا با پدر ریور آشنا شد. آن‌ها در ۱۹۶۹ با هم ازدواج کردند و بعداً به عضویت فرقهٔ فرزندان خدا درآمدند و به همین علت مبلٌغ مذهبی شدند و به آفریقای جنوبی رفتند تا در مزارع میوه کار کنند.
آن‌ها بعد از ریور صاحب چهار فرزند شدند. یاکین (بازیگر)، رین (خواننده و بازیگر)، سامر (بازیگر و مدل) و لیبرتی. ریور همچنین یک برادر بزرگتر و ناتنی از پدرش داشت که جودن نام داشت ولی بعداً نامش را به تراست تغییر داد.
ریور در فقر مطلق زندگی کرد. او و خواهرش از طریق آواز خواندن در خیابان‌های کاراکاس در ونزوئلا مخارج خانواده را تامین می‌کردند در حالی که پدر و مادرش فقط مبلغین مذهبی بودند.
خانوادهٔ ریور در ۱۹۷۷ به ایالات متحده برگشتند و در ۲ آوریل ۱۹۷۹، نام خانوادگیشان را به فینیکس تغییر دادند تا تولد دوبارهٔ خانواده‌شان را نشان بدهند.
در مصاحبه‌ای با مجلهٔ دیتیلز در ۱۹۹۱، ریور گفته بود که اولین رابطهٔ جنسی‌اش را در چهار سالگی و زمانی که در فرزندان خدا بودند تجربه کرده است. او بعداً تحت فشار نماینده‌هایش این ماجرا را یک شوخی نامید.
در ۱۹۹۴ در مصاحبه با اسکوایر، ریور گروه فرزندان خدا‌ را «مشمئزکننده» نامید و گفت «آن‌ها فقط زندگی مردم را از بین می‌برند».
زندگی حرفه‌ای
بازیگری

ریور روی پوستر دویدن روی هیچ

تصویر ریور روی پوستر آیداهوی خصوصی من

ریور با تشویق‌های والدین‌اش به سینما روی آورد. او پس از بازی در چند نقش کوچک، در ۱۹۸۹ در ۱۸ سالگی برای بازی در دویدن روی هیچ اثر سیدنی لومت، نامزد دریافت اسکار نقش مکمل شد.
در ۱۹۸۹، او برای دومین بار در مقابل هریسون فورد نقش جوانی ایندیانا جونز را بازی کرد، و پس از آن پیشنهاد بازی در سریال تلویزیونی‌ای در همین نقش را رد کرد.
او با کیانو ریوز سر صحنهٔ یکی از فیلم‌هایی که برادرش یاکین بازی می‌کرد آشنا شد و بعداً در مقابل او در فیلم آیداهوی خصوصی من اثر گاس ون سنت بازی کرد.این بازی برایش جایزهٔ بهترین بازیگر جشنوارهٔ ونیز را به همراه داشت. دوستی او با ریوز و ون سنت تا مرگ‌اش ادامه داشت.
ریور در اکران مطبوعاتی آیداهوی خصوصی من در جشنوارهٔ نیویورک، گفته بود که «احتمالاً از این به بعد تعداد زیادی فیلم با محوریت همجنس‌گراها ساخته خواهد شد» و اضافه کرده بود که «فکر می‌کنم لازم است چند تایی از این نوع فیلم‌ها ساخته شود تا بشود قدم بزرگی در زمینهٔ این معضل برداشت، تا جایی که این مساله دیگر معضل نباشد، و آرزوی من هم همین است».
بعد از آن، فینیکس در فیلم مستقل جنگ سگی به کارگردانی نانسی ساووکا، با لی‌لی تیلور همبازی شد که در آن نقش یکی از سربازان نیروی دریایی آمریکا را در شب قبل از اعزامش به ویتنام، بازی کرد.
آخرین فیلم ریور قبل از مرگ، چیزی به اسم عشق‌ (۱۹۹۳) به کارگردانی پیتر بوگدانویچ بود.
بعد از مرگ ریور، فیلم زبان خاموش (۱۹۹۴) سام شپارد با بازی او اکران شد.
ریور قبل از درگذشت‌اش در حال فیلمبرداری خون سیاه جرج اسلوزیر بود که به دلیل مرگ او هیچ‌وقت تکمیل و اکران نشد.
او قرار بود در خاطرات توپ بسکتبال (۱۹۹۴) بازی کند که بعد از مرگ‌اش، آن نقش به لئوناردو دی کاپریو سپرده شد. همچنین آن رایس، او را برای نقش اصلی فیلم مصاحبه با خون آشام در نظر گرفته بود که تهیه کننده، به دلیل این‌که بازیگر شناخته‌شده‌تری می‌خواست، تام کروز را به فیلم تحمیل کرد. به این ترتیب، ریور در این فیلم نقش مصاحبه‌گر را بر عهده گرفت که آن نقش هم به دلیل درگذشت‌اش به کریستین اسلیتر سپرده شد. فیلم بعداً به ریور هدیه شد و اسلیتر همهٔ درآمدش از فیلم را به موسسه‌های خیریهٔ محبوب ریور داد.
ریور با نظر عموم منتقدان، امیدوارکننده‌ترین ستارهٔ جوان دههٔ ۹۰ بود. او به همراه برادرش یاکین، اولین برادرهایی هستند که نامزد اسکار بازیگری شده‌اند.
موسیقی
هرچند که درآمد عمدهٔ ریور از راه سینما بود، ولی گفته شده که علاقهٔ اصلی او موسیقی بوده است. او آهنگساز و گیتاریستی چیره‌دست بود و گروهش آلکاز اتیک نام داشت که در آن خواهرش رین و مایکل بالزاری از گروه رد هات چیلی پپرز عضو بودند. ریور همچنین دوستی نزدیکی با مایکل استایپ، خوانندهٔ گروه آر ای ام داشت.
فعالیت‌های اجتماعی
او از سن ۷ سالگی گیاه‌خوار بود و یکی از فعالان حقوق حیوانات. او عضو پتا بود و جایزهٔ انسان‌دوستی این بنیاد در سال ۱۹۹۰ به او هدیه شد. او همچنین تعداد زیادی از گروه‌های خیریهٔ محیط زیستی را حمایت می‌کرد و ۸۰۰ هکتار از جنگل‌های در معرض خطر را در کاستاریکا خریده بود.
در ۱۹۹۰، در روز زمین، مقالهٔ با نام ما دنیا هستیم نوشت که در مجلهٔ ۱۷ چاپ شد. او استفاده از محصولاتی که از حیوانات گرفته می‌شود را تقبیح کرد و هیچ وقت از چرم یا پوست حیوانات در لباس‌هایش استفاده نکرد.
برادر او یاکین،‌ بعد از مرگ ریور، از اعضای فعال پتا است و سنت خانوادگی فینیکس‌ها را در عدم استفاده از محصولات حیوانی ادامه می‌دهد.
مرگ

وایپر روم
در ۳۱ اکتبر ۱۹۹۳، فینیکس بیرون نایت کلاب وایپر روم درگذشت.
او شب قبل از درگذشت‌اش، بعد از رد کردن پیشنهاد اجرای موسیقی، به همراه چند نفر از دوستانش در دستشویی در حال مصرف مواد بوده. گفته شده که یکی از دوستانش به او کمی پرشین براون (نوعی متامفتامین قوی که با مسکٌن ترکیب می‌شود) تعارف می‌کند و کمی بعد از مصرف آن، حال ریور خراب می‌شود. بعد از بیرون آمدن از آن‌جا، ریور با صورت به پیاده‌رو می‌افتد و برای ۸ دقیقه دچار تشنج می‌شود. برادرش یاکین و خواهرش رین در آن‌جا حاضر بوده‌اند. یاکین با ۹۱۱ تماس می‌گیرد و نمی‌تواند وضعیت تنفس ریور را تشخیص دهد چون در حقیقت در آن لحظه ریور تنفس‌اش قطع شده بوده. رین شروع به دادن تنفس دهانی می‌کند، ولی مامور ۹۱۱ به او می‌گوید که نباید این کار را بکند. ماموران اورژانس چند دقیقه بعد می‌رسند و سعی می‌کنند که قلب او را دوباره به کار بیاندازند. آن‌ها سپس او را به بیمارستان می‌برند و مایکل بالزاری با آمبولانس همراه او می‌رود. تلاش‌های بعدی در بیمارستان به نتیجه نمی‌رسد و در ساعت ۱:۵۱ صبح روز ۳۱ اکتبر ۱۹۹۳ درگذشت او اعلام می‌شود، هرچند که متخصصین حدس می‌زنند او در لحظهٔ برخورد با پیاده‌رو درگذشته است.
جانی دپ که از صاحبان وایپر روم بود، تا سال ۲۰۰۴ که سهم خود را فروخت، هر سال در روز ۳۱ اکتبر، آن‌جا را به احترام ریور تعطیل می‌کرد که این رسم بعد از کنار کشیدن‌اش از آن‌جا، ادامه پیدا نکرد. با این‌حال طرفداران ریور، هر سال در این روز، بیرون رستوران جمع می‌شوند و به او ادای احترام می‌کنند.
فینیکس در مصاحبه‌ای گفته بود که «آرزو داشتم که این‌قدر هشیار نبودم».[۸] او با آگاهی‌اش نسبت به وضعیت افسردگی در حال تشدیدش، در مصاحبه‌ها گفته بود که در کودکی توسط اعضای فرزندان خدا با او بدرفتاری می‌شده. او هیچ‌وقت به طور واضح توضیح نداد که این بدرفتاری چه معنی‌ای می‌دهد ولی بسیاری، تجربه‌های او در کودکی را از عوامل نوع پایان یافتن زندگی‌اش می‌دانند.
مرگ او، به دلیل شکل زندگی‌اش و دغدغه‌های انسان‌دوستانه و اجتماعی و سیاسی‌اش، از پر سر و صداترین اتفاقات هالیوود بود و از آن به عنوان یکی از فجیع‌ترین و تکان‌دهنده‌ترین‌ها نام برده شد. خانواده و دوستان او تا چندین سال بعد در مورد این اتفاق صحبتی نکردند و بعضی از آن‌ها هنوز هم نمی‌کنند.
مدت کوتاهی قبل از مرگش، او گفته بود که «اعتیاد فقط مختص به آدم بدها و بدبخت و بیچاره‌ها نیست. همهٔ دنیا درگیر این مرض هستند».
ستایش‌ها
به دلیل مرگ نابهنگام‌اش، ریور همیشه موضوع تعداد زیادی از آثار هنری بوده است. اولین کسی که در موسیقی از ریور اسم برد، خواننده‌ای برزیلی به نام میلتون ناسیمنتو بود که آهنگی به نام ریور فینیکس: نامه‌ای به یک بازیگر جوان نوشت. بعد از او هم گروه رد هات چیلی پپرز آهنگی به یاد او نوشتند. گروه آر ای ام، آلبوم هیولایشان را به او تقدیم کرده‌اند و سام فیلیپس هم آلبوم مارتینی‌ها و بیکینی‌هایش را به ریور تقدیم کرده است.
گاس ون سنت که از دوستان نزدیک ریور بود، فیلم حتی دخترهای گاوچران هم موسیقی بلوز را میفهمند را به ریور تقدیم کرده و رمانی به نام صورتی در مورد او نوشته است.
مستندساز تجربی، کم آرچر نیز مستندی با نام غرق کردن ریور فینیکس ساخته است.
کرت کوبین، خوانندهٔ گروه نیروانا، در چهار تا از کنسرت‌های گروه‌اش در ۱۹۹۴، آهنگی را به یاد ریور و بقیهٔ کسانی که در جوانی درگذشته‌اند اجرا کرد. خود کرت چند ماه بعد در ۲۷ سالگی خودکشی کرد. تام پتی نیز آهنگی را در یکی از کنسرت‌هایش در فلوریدا (شهر خود پتی و ریور) به او تقدیم کرد.
ریور در رای گیری کانال ۴ تلویزیون بریتانیا، عنوان ۶۹امین بازیگر ماندگار تمام دوران را دریافت کرد.
کارنامه
فیلم

سال

عنوان

نقش

جوایز

۱۹۸۵

جویندگان

ولفگانگ مولر

۱۹۸۶

در کنارم بمان

کریس چمبرز

خلیج ماسکیتو

چارلی فاکس

۱۹۸۸

یک شب از زندگی جیمی ریردان

جیمی ریردان

نیکیتای کوچک

جف گرانت

دویدن روی هیچ

دنی پوپ/مایکل منفیلد

نامزد اسکار نقش مکمل
نامزد گلدن گلوب نقش مکمل

۱۹۸۹

ایندیانا جونز و آخرین جنگ صلیبی

ایدیانای جوان

۱۹۹۰

تا مرگ دوستت دارم

دوو ناد

۱۹۹۱

آیداهوی خصوصی من

مایک واترز

برنده بهترین بازیگر مرد جشنواره ونیز
مجمع ملی منتقدان آمریکا: برنده بهترین بازیگر مرد

جنگ سگی

ادی بردلیس

۱۹۹۲

حرفه‌ای‌ها

کارل اربگاست

۱۹۹۳

چیزی به اسم عشق

جیمز رایت

حتی دخترهای گاوچران هم موسیقی بلوز را میفهمند

فرد مسافر

خون سیاه

پسر

۱۹۹۴

زبان خاموش

تالبوت رو

تلویزیون

هفت عروس برای هفت برادر (۱۹۸۲ تا ۱۹۸۳)
مشهور (۱۹۸۴)
رابرت کندی و دورانش (۱۹۸۵)
زنده ماندن (۱۹۸۵)
حلقهٔ خشونت: یک درام خانوادگی (۱۹۸۶)

منبع سایت ویکی پدیا (با کمی دخل و تصرف)

............................................................................................................

اینم یه موسیقی فوق العاده از جانی کش ...اگه دانلود نکنی از دستت رفته...

روی لینک داده شده کلیک کرده و در صفحه ای که باز می شود گزینه Free User رو بزنید

و منتظر باشید تا گزینه دانلود نمایان شود

http://rapidshare.com/files/271083427/17_-_JOHNNY_CASH_-_WHEN_THE_ROLL_IS_CALLED_UP_YONDER.wma

سر آلفردو گارسیا را برایم بیاور

rjhp — Thu, 27 Aug 2009 23:18:18 GMT

نام فیلم : سر آلفردو گارسیا را برایم بیاور

کارگردان : سام پکین پا

بازیگران : وارن اوتس ، ایزلا وگا ، گیگ یانگ ، رابرت وبر

خلاصه داستان : ال جفه ، ثروتمند مکزیکی پس از کشف اینکه دخترش ترسا

از فرد آس و پاسی به نام آلفردو گارسیا باردار است ، یک میلیون دلار برای

سر آلفردو جایزه می گذارد ...

آدم هایی که یک عمر سرگشته بودند ، مثل من ، تو و آلفردو ...

و باز آن خشونت معروف استاد پکین پا عیان می شود و همه چیز و همه کس

را رو به نابودی می کشد.

اما این بار اتفاق عجیبی می افتد ، خشونت در این شاهکار استاد همراه با کمی

عاطفه شده است ، درسته عاطفه ، عشق و همه این مزخرفات همراه می شود

با زن و زن در این فیلم استاد پکین پا مانند دیگر فیلم هایش همان موجود غریب

و بی وفاست ، که اگر هم در چهره اش کمی معصومیت و مهربانی است ولی

باز هم با یک سیلی تمام چیزها را فراموش می کند و نمونه بارزش در این اثر

استاد همان سکانسی است که بنی و دوست دخترش کنار جاده نشسته اند و

دو موتور سوار پیش آنها می آیند و به دوست دختر بنی تجاوز می کنند و این

سکانس چقدر یادآور یک چنین سکانسی در دیگر شاهکار استاد یعنی سگ های

پوشالی است.

فیلم سر آلفردو گارسیا را برایم بیاور به گونه ای تمام عناصر سینمای پکین پا

را یکجا در خودش دارد و یکی از بهترینو شخصی ترین آثار کارگردانش است.

وارن اوتس در نقش بنی به زیبایی توانسته نقش یکی دیگر از انسانهای تمام شده

فیلم های پکین پا را بازی کند و ایزلا وگا در نقش زنی سرکش به خوبی ظاهر

می شود.

فضای گرفته و سنگین فیلم و آن موسیقی های وهم آلود و سحرانگیز تماشاگر را

جادو می کنند و وقتی به خودش می آید که لوله تفنگی کل تصویر را پوشانده است.

....................................................................................................

دوستان عزیز چند وقته یه مسائلی هست که بدجوری تو مخم هست و اذیتم میکنه و قضیبه

اینه که چرا من که بخشی از نسل خودم هستم روزه می گیرد ، با دعای سحر کلی

کیفور می شود بعد از اون طرف نمازش را نمی خواند ، به خیلی از مسائل (که

فکر کنم نیازی به گفتنش نیست) فکر می کند و بعضی هایش را عملی می کند و...

واقعا چرا نسل ما تا این حد مریض و بیمار و روانی است؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

این شعر از گروه آبجیز خیلی شبیه به این برزخی است که ما درش گیر کردیم:

برای دانلود بر روی لینک کلیک راست کرده و save target as را انتخاب کنید.

.:: گریه مرد ::.

400 ضربه

rjhp — Fri, 21 Aug 2009 16:21:18 GMT

نام فیلم : 400 ضربه

کارگردان : فرانسوا تروفو

بازیگران : ژان پیر لئو ، آلبر رمی ، کلر موریه ، ژرژ فلامان

خلاصه داستان : آنتوان که از والدین خود به خصوص مادرش بی توجهی

می بیند ، به جای مدرسه با دوستش ، رنه به گردش می رود. او به دلیل

دزدیدن یک ماشین تحریر به دارالتادیب فرستاده می شود ، اما از آنجا فرار

می کند...

فیلمی که در آن شاهد سقوط نوجوانی هستیم البته این سقوط مدت ها قبل آغاز

شده است.

این شاهکار از استاد تروفو چه زیبا دنیای وحشتناک اطراف یه نوجوان را

به نمایش می گذارد ، از آدم های وحشتناک و مسخ شده که دور آنتوان را

گرفته اند اعم از والدین ، پلیس ها و بچه های عقده ای مدرسه (که حتما با این

تیپ آدم ها برخورد داشتید) و معلمان (این هیولاهای انسان نما) و ...

تروفو به گونه ای خواسته از همان ابتدا و در سکانس ابتدایی به طور غیر

مستقیم شخصیت آنتوان را به ما بشناساند که مانند برج ایفل شخصیت بزرکی دارد

اما چند ساختمان سیاده و کوچک او را احاطه کرده اند.

در این فیلم ، خانه به عنوان بزرگترین معضل مطرح می شود ، خانه ای محقر و

گرفته ، مادری که هرزگی هایش را با رفتار به ظاهر خوب با پسرش معامله

می کند ، ناپدری که به ظاهر فرزند خوانده اش را دوست دارد ...

در این زندگی هولناک شخصیت هایی مانند آنتوان چه باید بکنند؟؟؟ مگر غیر

این است که هر کدام از ما به گونه ای با همین مشکلات دست و پنجه نرم

می کنیم؟؟؟ تنها فرق آنتوان این است که این همه این مشکلات را یکجا دارد و

ما چه انتظاری جز داغون شدن و له شدن او میتونیم داشته باشیم؟؟؟

ژان پیر لئو در نقش به یاد ماندنی آنتوان محصور کننده نقش ایفا می کند، با آن

نگاه ها و سکوت ویران کننده اش. موسیقی نیز به جا شنیده می شود و در حد و

اندازه های وقار فیلم نشان می دهد.

آنتوان در دنیایش می خواهد خودش را به خودش و دوستانش اثبات کند اما همان

دوست با معرفت او که به خاطر انتوان کلاس را ترک می کند و با معلم مجادله

می کندنمی تواند آنتوان را درک کند، زیرا آنتوان به خاطر رهایی از فقر و

زشتی ها دارد این همه سختی را تحمل می کند در صورتی که رفیق او یک

آدم پولدار است و فقط برای تفریح دست به این کارها می زند(به قول معروف

خوشی زده زیر دلش).

فیلم یکی از بهترین پایان بندی های تاریخ سینما را دارد به گونه ای که ذهن

تماشاگر را مدت ها مشغول می کند که آنتوان چه خواهد شد؟

البته استاد تروفو ادامه زندگی آنتوان را در سه گانه ای به نام های : 1. بوسه های

دزدکی 2. تخت و تخته 3. عشق روی رودخانه ، دنبال می کند.

تروفو در همین اولین ساخته اش یعنی 400 ضربه جایزه بهترین کارگردانی

از جشنواره کن را می گیرد و نشان می دهد که یک نابغ سینماست.

فیلم 400 ضربه یکی از شروع کننده ها و بهترین فیلم های موج نو فرانسه نیز

می باشد.

تروفو در ابتدای 400 ضربه فیلم را به آندره بازن این منتقد بزرگ سینما و

به گونه ای پدر خوانده خود نیز تقدیم کرده است.

مهره هفتم

rjhp — Wed, 19 Aug 2009 00:23:18 GMT

(( لطفا اگر فکر می کنید به مقدساتتون توهین میشه این مطلب رو نخونید ))

نام فیلم : مهره هفتم

کارگردان : اینگمار برگمان

بازیگران : ماکس فون سیدو ، بنگت اکروت ، گونار بیورنسترلند ، نیلس پوپ

خلاصه داستان : قرون وسطا . شوالیه ای از جنگ های صلیبی بز می گردد

و از میلن سرزمینی طاعون زده می گذرد تا به خانه برسد. در میان آشفتگی

های مذهبی و اخلاقی اش با مرگ رو به رو می شود که می خواد او را با خود

به دنیای مردگان ببرد ولی شوالیه مرگ رو به مسابق شطرنج دعوت می کند تا از

این راه وقت بیشتری گرفته تا خدا را بشناسد...

ما از نفرت مان تصویری می سازیم و اسمش را خدا می گذاریم ...

در همان ابتدای فیلم دوربین سرد و یخ زده برگمان آسمان ، دریا و زمین را می گیرد

، گویی دارد در آنجا دنبال چیزی می گردد ، گویی دارد به دنبال خدا می گردد اما

هیچ چیز نیست جز بی انتهایی و ...

آیا خدایی هست ؟؟؟ این خدا کجاست ؟؟؟ پشت شنل سیاه مرگ ؟؟؟ در چشمان آن زن

که محکوم به سوزاندن شده ؟؟؟ یا پشت سر شوالیه ؟؟؟ مگر اینطور نیست که آدم

هرچقدر هم که بچرخد باز پشتش ، پشت اوست و نمی تواند آن را ببیند ... ولی آیا

واقعا پشت ما چیزی هست؟؟؟

این آخرالزمان هولناک جهنمی برعکس خیلی از فیلم ها که خدا را در بهشت

جست و جو می کنند ، او را در وسط جهنم می جوید ، یاس و ناامیدی و ترس در

چهره تک تک آدم های فیلم موج می زند...

اگر خدایی هست ، آیا انسان را فراموش کرده ؟؟؟ یا انقدر سرش شلوغ است که

نمی خواهد یک نگاهی به ما بیاندازد؟؟؟

..............................................................................................

بچه جوووووووون همه مقدساتتون شب ها ساعت 30/12 از کانال 1 بشینید

سریال روزگار جوانی رو ببینید به خدا سگ شرف داره به هزارتا جومونگ.

............................................................................................

Kill Bill vol1 . sound track

من پنج سالم بود و او شش سالش،
ما روی اسبهای چوبی سوار بودیم.
او سیاه پوشیده بود و من سفید،
همیشه او برندهء دعوا می شد.
بنگ بنگ، او به من شلیک کرد
بنگ بنگ، من افتادم زمین
بنگ بنگ، اون صدای وحشتناک
بنگ بنگ، عزیزکِ من بهم شلیک کرد…
فصلها اومدن و زمونه رو عوض کردن
وقتی من بزرگ شدم، اونو مال ِ خودم می دونستم،
اما اون همیشه می خندید و می گفت:
یادته روزایی رو که با هم بازی می کردیم؟!
بنگ بنگ، من بهت شلیک کردم،
بنگ بنگ، تو افتادی زمین،
بنگ بنگ، اون صدای وحشتناک
بنگ بنگ، من عادت کردم که بهت شلیک کنم…
موسیقی نواخته شد و آدمها آواز خوندن،
زنگهای کلیسا فقط برای من به صدا در اومدن.
اون حالا رفته، … من نمی دونم چرا
وتا امروز من گهگاهی گریه می کنم…
او حتی خداحافظی هم نکرد
نخواست برای دروغ گفتن وقتی صرف کنه….

بنگ بنگ، او به من شلیک کرد
بنگ بنگ، من افتادم زمین،
بنگ بنگ، اون صدای وحشتناک
بنگ بنگ،عزیزکِ من بهم شلیک کرد…

——

I was five and he was six
We rode on horses made of sticks
He wore black and I wore white
He would always win the fight

Bang bang, he shot me down
Bang bang, I hit the ground
Bang bang, that awful sound
Bang bang, my baby shot me down

Seasons came and changed the time
When I grew up I called him mine
He would always laugh and say
Remember when we used to play

Bang bang, I shot you down
Bang bang, you hit the ground
Bang bang, that awful sound
Bang bang, I used to shoot you down

Music played and people sang
Just for me the church bells rang

Now he’s gone I dont know why
Until this day, sometimes I cry
He didn’t even say goodbye
He didn’t take the time to lie

Bang bang, he shot me down
Bang bang, I hit the ground
Bang bang, that awful sound
Bang bang, my baby shot me down

ang bang دانلود حجم : 406 کیلوبایت زمان : 2:40

پت گارد و بیلی د کید

rjhp — Thu, 13 Aug 2009 12:50:26 GMT

پیشنهاد میکنم قبل از خواندن این مطلب آهنگ ای عشق داریوش رو دانلود کرده و

هنگام خواندن مطلب به این موسیقی سحرانگیز گوش داده تا حس نوشته بهتر انتقال

پیدا کند.

ای عشق

............................................

نام فیلم : پت گارد و بیلی د کید

کارگردان : سام پکین پا

بازیگران : جیمز کابرن ، کریس کریستوفرسن ، باب دیلون

خلاصه داستان : بیلی د کید به هشدار کلانتر پت گارد دوست او و یاغی سابق مبنی بر ترک

نیومکزیکو توجهی نمی کند و دستگیر می شود. با این حال فرار می کند و خود را به دارودسته اش

در فورت سامر می رساند ...

پایان ، پایان یک دنیا ، پایان یک تفکر ، پایان وسترنرها و پایان وسترن.

تاریخ اتفاق ها چه عجیب هم زمان می شود ، آخرین وسترن ساخته پکین پا در واقع اخرین وسترن

تاریخ سینماست. البته این به آن معنی نیست که بعد از این فیلم وسترن دیگری ساخته نمی شود

بلکه تمام اسطوره های ژانر در این تراژدی استاد به جان هم می افتند و یکدیگر را قلع و قمع می کنند.

شاید اینجا استاد پکین پا از قسط اسلوموشن مرگ پت گارد و بیلی د کید را اینقدر طولانی کرده تا

با این کار نوعی با تماشاگر وداعی طولانی تر داشته باشد.

فیلم سبک روایی فوق العاده و مدرنی دارد (علاوه بر اینکه کاملا به قواعد کلاسیک پایبند است)

در واقع پکین پا در ابتدای فیلمش (شاهکارش) با نشان دادن مرگ پت گارد در سال 1903 در فضایی

که تصاویرش حالت کهنه و پوسیده را دارد و سپس کات های پی در پی او به سال 1881 و

شلیک های بیلی د کید به مرغ ها که گویی او نیز دارد (همراه با کسانی که پت گارد برای کشتن

بیلی استخدام کرده بود و حالا دارند به خود او نیز شلیک می کنند) به پت گارد شلیک می کند

علاوه بر اینکه از همان ابتدا به تماشاگر می گوید که برنده (که البته این واژه به خاطر فقر لغوی

من انتخاب شده و واژه مناسبی نیست) دوئل بین پت و بیلی ، پت گارد است بلکه به این نکته نیز

اشاره می کند که در واقع خود پت گارد نیز مانند دیگر مردان فیلم به انتها رسیده است و با نشان دادن

آن فضاهای سنگین و کهنه در آینده و در قبال ان فضاهای سرشار از زندگی و روشن گذشته

وابستگی خود را به گذشته بیان می کند.

آن آفتاب روشن و تابان و گرم فیلم های آشنای وسترن در این فیلم جای خود را به هوای گرفته و

ابری و سرد داده است و تکرار این کلمه در فیلم که دوران ما به پایان رسیده نشان از مرگ دنیای

غرب وحشی و آن وسترنرهای اشنا را دارد ، گروهی که خود به سلاخی یکدیگر می پردازند.

در آخر نیز به این جمله استاد پکین پا میرسی که می گفت : " پایا هر فیلم ، پایان یک زندگیست "

و دیگر اینکه فیلم پت گارد و بیلی د کید تلخ ترین .کار استاد تلخ اندیش است ، مثل سیگار کنت یا

شبیه تصویر واژگون یک یاغی در آب از نمای لانگ شات هنگامی که خود او به سختی در سایه ها

دیده می شود اما تصویر لرزان او در آب کاملا نمایان است...

.....................................................................................

چند شب پیش به طور اتفاقی ساعت ۱۲:۳۰ شب زدم کانال ۱ دیدم داره

سریال روزگار جوانی رو نشون میده این سریال برای خودم که به شدت نوستالوژی

داره شما رو نمیدونم و پیشنهاد میکنم حتما شب ها این سریال فوق العاده رو ببینید.

اینم آهنگ زیبای سریال برای دانلود:

دانلود

سال	عنوان	نقش	جوایز
۱۹۸۵	جویندگان	ولفگانگ مولر
۱۹۸۶	در کنارم بمان	کریس چمبرز
۱۹۸۶	خلیج ماسکیتو	چارلی فاکس
۱۹۸۸	یک شب از زندگی جیمی ریردان	جیمی ریردان
	نیکیتای کوچک	جف گرانت
	دویدن روی هیچ	دنی پوپ/مایکل منفیلد	نامزد اسکار نقش مکمل نامزد گلدن گلوب نقش مکمل
۱۹۸۹	ایندیانا جونز و آخرین جنگ صلیبی	ایدیانای جوان
۱۹۹۰	تا مرگ دوستت دارم	دوو ناد
۱۹۹۱	آیداهوی خصوصی من	مایک واترز	برنده بهترین بازیگر مرد جشنواره ونیز مجمع ملی منتقدان آمریکا: برنده بهترین بازیگر مرد
۱۹۹۱	جنگ سگی	ادی بردلیس
۱۹۹۲	حرفه‌ای‌ها	کارل اربگاست
۱۹۹۳	چیزی به اسم عشق	جیمز رایت
	حتی دخترهای گاوچران هم موسیقی بلوز را میفهمند	فرد مسافر
	خون سیاه	پسر
۱۹۹۴	زبان خاموش	تالبوت رو